Vakantie! Of eigenlijk gewoon een weekje thuis zonder verplichtingen… en dan altijd toch een beetje werken natuurlijk. Mij lukt het namelijk niet echt om als ik een weekje thuis ben dan die hele week niet achter de computer te gaan zitten of zo’n week niet aan werk te denken. Dat wordt dan tòch ff nog de boekhouding afmaken zodat het hele pakket lekker de deur uit kan, tòch ff nog aan de website sleutelen, tòch ff nog met x of y afspreken en ja natúúrlijk is dat ook gewoon gezellig maar ook goed om alvast wat door te spreken voor…           Is dat nou synoniem voor workaholic?  Of gewoon moeilijk te vermijden?

Nee, dan echt op vakantie gaan! Ik hoef maar in de auto te stappen op weg naar een andere bestemming en ik voel me vrij en los van alles wat met mijn werk te maken heeft. Héérlijk! subliem! Wat maakt dan toch dat grote verschil hoor ik mij denken? Is dat ’t feit dat ik dan ook echt niemand ga tegenkomen die me er aan herinnert? Of dat er dan echt geen werktelefoontje doorkomt?(wat je nooit helemaal zeker kunt zeggen)       Of is het gewoon omdat mijn licht neurotisch brein nu nieuwe vergezichten en andere zintuiglijke ervaringen op kan doen?  Een oud Hollands spreekwoord zegt: “verandering van spijs doet te lang gebakken kost loslaten.”

Dan rest mij nu slechts nog de gedachte: wat herkauw ik nu dan in mijn brein?

vakantie