Onlangs heb ik een klein prinsje in huis op mijn bank geïnstalleerd. Vanuit mijn behoefte aan meer warmte en gezelligheid in huis en ook om bij te dragen aan het welzijn van levende have is het er na 2 lange twijfeljaren toch echt van gekomen.  Van huis uit ben ik meer gewend aan een hond en gaf het wandelen en spelen met een hond mij plezier op een manier die ik niet met een poes kan realiseren. Toch, werkend als zelfstandige en alleen wonend kwam een hond nicht im frage dus leek een poes (of substituut man of kind maar dat kan wat minder snel georganiseerd) de beste oplossing om tegemoet te kunnen komen aan mijn behoefte aan meer warmte, dynamiek en leven in mijn huis.  Twee jaar twijfelen waarin ik altijd heb gezegd: als er een poes komt dan wordt het een lapje, want die lijken me zo lief.

Ineens was het er tijd voor kennelijk, en stond ik voor een boerderij waar 5 volwassen poezen binnen in huis rondliepen plus 2 nestjes jonkies, een hond en 3 kinderen. Het lapje waar ik voor kwam bleek een schildpad-poes, en ja, dat is toch echt wat anders. Toch keek ik mijn ogen uit naar alle andere poezen, katers en poesjes, allemaal even knuffelig en eigenwijs. Ik kon niet kiezen voor het schildpadje. Onderweg in de auto naar huis was er maar 1 katje in mijn gedachten. Dat kleine prinsje op de bank dat rustig als een Boeddha zat te wachten, nee, gewoon zat te ZIJN.

Nu zit hij op mijn bank; een zwart katertje van 4 maanden met een wit kinnetje, 2 witte sokjes en witte snor. Inmiddels weet ik dat hij elke dag ook zijn dolle energieflows heeft en schiet ik regelmatig in de lach om zijn ontroerende en grappige acties.

De kleine prins heet Sidi, en is mijn meester in het leren accepteren dat het leven komt en gaat zoals het komt en gaat. Hij voegt warmte toe en ik wordt enorm vrolijk als ik met hem speel en blij en rustig als hij naast me ligt te spinnen. Vind ik al heel zinvol ZIJN.

Meester Sidi
Getagd op: