Sinds het opzeggen van mijn vaste aanstelling als trainer in het volwassenenonderwijs denk ik eindelijk tijd en ruimte genoeg te hebben om mijn eigen trainingen te ontwikkelen en uitzetten. Mijn grootste thema: het verbinden van je hoofd met je hart in communicatie.

Na een tijdje afgeleid te zijn geweest van het communicatiepad hebben hoofd en hart wat in de luwte liggen sudderen. Ieder in hun eigen hoekje. En in dat sudderen elkaar gelukkig wel weer gevonden waardoor de behoefte aan groei en verdieping mij opnieuw trainingen laat ontwerpen met als handvat de communicatieprincipes die Marshall Rosenberg zo helder heeft omschreven in zijn boeken. Heel veel zin heb ik om weer communicatietrainingen te gaan geven en dan vooral met déze mooie combinatie van het hoofd, hart en het lichaam met elkaar te verbinden.
natuurlijk heb ik er veel over nagedacht. Ook gewenst, gevisualiseerd, geaffirmeerd genetwerkt en véél over gesproken (schijnt ook heel belangrijk te zijn in het proces).
Er vanuit gaande dat het leven ook voor mij zal zorgen en mij zal brengen wat mijn pad kleurrijk en leerzaam maakt. En dat blijkt. Hoewel het leven volgens geheel eigen wijze met al die wensenergieën die in onze ether rondzwerven plannetjes bedenkt.
Ik kreeg beslist wat ik nodig had.
Werk had ik nodig, want geen werk is geen inkomen en dat voelt wel erg kwetsbaar als zelfstandige. Liefst veel werk als trainer.
En werk kreeg ik in ruim voldoende mate naar mij toe, als trainer inderdaad.
Enig puntje van verschil: vooral als THEATERtrainer en als trainingsactrice……
Inmiddels begeleid ik alweer een derde theatergroep! Met veel enthousiasme van twee kanten deel ik mijn kennis en ervaring nu ook bij het ‘Improtheater voor de Leeuwen’ uit Elst.
Ook heerlijk maar toch…. die andere kriebels… zucht…
Geduld is een schone zaak en vooral een grote uitdaging.
Maar het leven is toch en..en.. in plaats van of…of..?!!

Liefst alles