Spreken is zilver… en slaat om in goud als je het goed kunt. Goed kunnen is natuurlijk een oordeel en daarmee zo beladen als maar zijn kan. Onder druk van deze lading heeft mijn brein ooit zeer bewust de gedachte: “dat kan ik niet” in het laatje van de hardnekkige overtuigingen geparkeerd. “Dat kan ik niet, verhalen vertellen!” en promt heeft zij na haar eerste spreekbeurt op school zwetend en misselijk te zijn doorgekomen, jarenlang niet meer voor een groep gesproken. Hoewel…

Ooit (hoelang geleden?) zag zij zichzelf eens zingend op straat staan met een band (ach.. dat was maar backings) of daarna eigen of andermans theaterproducties aankondigend (zweten! want wist niet wat te zeggen en kwam nauwelijks boven het publiek uit!). En de optredens met ‘de Consulentes van Algeheel Welzijn en Geluksgevoel’ dan? Daar werd eigenlijk behóórlijk wat afgebabbeld voor publiek (ja..maar dat was in een rol). Of het leiden van de examinering van studenten (mwah..bleef toch altijd beetje saaie structuur). En al die keren voor bekende en onbekende groepen dan? (Ja… dat is gewoon trainen of lesgeven, dat is wat ànders.) En toch.

Ongemerkt was dat oud mormel (ook ’n oordeel!) van een overtuiging honderden keren uit de kast gehaald, afgestoft, uitgeknepen en opgebruikt waarna als een rotte citroen te verschrompelen gelegd in een hoekje van de la en gewoon vergeten.  Ongemerkt is er een stem gegroeid. Een stem die kan spreken, niet voor maar mèt het publiek. Sterker nog: een stem die sfeer kan brengen en mensen kan verbinden, betrokken, natuurlijk, warm en hartelijk werd gezegd dit weekend op de feestmiddag. Een publieksbegeleider met kwaliteit!

Tja, ook dat is een oordeel maar ik laat het daar graag  bij en geniet er van, en oh ja, wat de doorslag gaf?  Ze doet het alleen mèt.                                                                                         Met microfoon wel te verstaan.

Graag versterkt.
Getagd op: