Ik zit met een grote glimlach op mijn gezicht de evaluatieformulieren door te nemen van de zojuist afgeronde 6 daagse training over ‘Verbindend Communiceren op je Werk’.

Die glimlach ontstaat niet omdat ik lees hoe ‘goed’ het was, of ‘fijn’ of misschien zelfs wel ‘leerzaam’. Dit soort complimenten werken voor mij als suiker of fastfood eten; ik verlang ernaar en als ik het eet dan geniet ik ervan en daarna komt de dip. Waarom? Omdat het me niets aan voeding geeft om op  verder te gaan. Het geeft me daarentegen wel een schommelend fysiologisch systeem en extra gewicht terug. ( niet blij mee!) Daar zit ik dan mee en ik blijf ook nog eens verlangen naar méér! Het maakt me ook nog eens afhankelijk dus. Nou zo werkt het met complimenten voor mij ook een beetje. Ook al snap ik best de intentie en dat het als een cadeautje is bedoeld.

Waar ik bij het lezen van deze feedforward formulieren vooral van geniet, is dat de deelnemers dit begrijpen en me teruggeven hoe zij het hebben ervaren. Me laten weten waar ( in welke basisbehoefte) zij in zijn gegroeid, erkend, verstevigd, tot rust zijn gekomen, geinspireerd of wat dan ook. En door wat van wat ik heb  gedaan of gezegd dit is gebeurt. Dáár kan ik mee thuiskomen, daar kan ik mee verder!

feedback als feedforward