Ik vroeg aan de deelnemers: “Herkent iemand dat? Dat je je in een groep nooit helemaal op je gemak voelt. Altijd een ietsje verhoogde staat van stress of spanning, op je tenen lopend. Je weet dat het te maken heeft met ‘vroeger’ maar van het idee dáár opnieuw mee bezig te zijn, krijg je frisse tegenzin. Het verleden kun je beter laten rusten volgens jou en je hoeft tenslotte geen therapie.
Mynke knikte ‘ja’. Erik herkende zich er trouwens ook in. De anderen zwijgen en ik ga verder met mijn uitleg over hoe het brein werkt in situaties van stress. Hoe het ons zenuwsysteem beïnvloed en daarmee onze reacties en focus bepaald. Hoe patronen ontstaan en waar je je patronen mee kunt ontladen. Na enige uitleg gaat ieder met een eigen casus aan de slag.

Na de workshop komt Mynke naar me toe met de vraag of ik haar hiermee verder kon ondersteunen. Vastbesloten er nu eens vorderingen in te maken. Haar wens was: géén therapie maar wel iets oplossen.
Een wens die mij aan het denken zette: wat bedoeld zij met géén therapie en wel oplossen? En we komen op het beeld: “therapie is eindeloos je verleden oprakelen en diep in je emoties gaan. Maandenlange trajecten waarin je totaal in de war kunt raken met het gevaar van zó kwetsbaar worden dat je niet meer kunt functioneren.”

Tja, dat klinkt mij ook weinig aantrekkelijk in de oren moet ik zeggen.

En bij ‘oplossen’ hoorde voor haar het beeld: ik wil er anders mee om kunnen gaan en minder last van hebben. We spreken af voor 5 bijeenkomsten om daarna te besluiten of er verder nog iets nodig zou zijn.

De eerste 2 bijeenkomsten stonden vooral in het teken van naar haar te luisteren, steeds opnieuw erkenning gevend voor wat er hier en nu in haar leefde rond de situaties die zij inbracht. Langzaam leek zij zich iets meer te gaan ontspannen; haar lichaam leek nu met meer gewicht in de stoel te zitten en ze herhaalde zichzelf minder vaak en sprak minder snel. En toen ik haar dat teruggaf werd ze plotseling enorm boos.  Dat verraste me.

Haar emotie ontplofte als het ware naar buiten: “Ja, dat wilde iedereen steeds van haar! Dat ze rustig was en braaf in het keurslijf paste!” Woedend was ze.

Het bleek precies de trigger die haar negatieve overtuigingen over haarzelf losmaakte. Na het even uit laten razen van de woede, bleek een nieuwe weg vinden die voor haar ging werken niet zoveel tijd te vragen. Nieuwe woorden, zinnen en ervaringen te vinden om nieuwe paden in haar brein te gaan bewandelen. De rest kon ze zelf. Steeds haar persoonlijke handvat gebruikend wat we samen hadden gevonden. Hiermee kon zij als ze verhoogde spanning voelde opkomen, die ontladen tot een acceptabele.

Ons menselijk brein is gemaakt om begrepen te worden door andere breinen. Sterker nog: ons hele systeem verlangt daar naar. Als kind begrepen te worden door je ouders of verzorgers en als volwassene willen we dat zo graag van onze partner.
Wanneer iemand ‘je helemaal begrijpt’ kan je systeem veel gemakkelijk integreren wat er met je gebeurt. Het helpt je aanwezig te zijn, maakt ontspannen, alert en kalm, en geeft direct het idee keuze te hebben.

Wanneer je daarentegen het idee hebt niet begrepen te worden of met desinteresse of wreedheid ontvangen te worden, kan het brein de ervaring niet helemaal verwerken en raken delen uit contact. Als gevolg daarvan ga je je letterlijk minder gedragen voelen omdat sommige delen in je brein minder verbonden zijn. De ervaring van stevig aanwezig zijn, veilig voelen of keuze zien, neemt daardoor aanzienlijk af.

Merk je bij jezelf dat je

  • je soms plotseling angstig, boos, bevroren, verward of bang voelt
  • jezelf behoorlijk de schuld geeft van ‘fouten’
  • het idee hebt dat je geen keuze hebt en daar vooral wél naar verlangt
  • wegrent of bevriest ipv spannende situaties aangaat
  • wat de ander nodig heeft, vooral voor laat gaan
  • je keuze en kracht weggeeft in relaties

Dan is het misschien fijn om te horen dat het nooit te laat is om begrepen te worden en de natuurlijke capaciteiten van je brein om het leven aan te kunnen, te herstellen.

Download  hier Alsjeblief géén therapie, casus

 

 

Alsjeblief géén therapie! 
Getagd op: